Napoli mon amour

Ο Αμορεζάνο ζει στη Νάπολη, έχει δύο πτυχία, δούλεψε στα καράβια, είναι τριάντα χρονών, ξοδεύει από τα “έτοιμα” και δεν έχει βρει ακόμα τη θέση του στον κόσμο. Οι μέρες του κυλούν αργά, ανάμεσα στην καθημερινότητα με τους γονείς του, το πάθος του για την ομάδα του τη Νάπολι, τις βραδιές με τον φίλο του τον Ρούσο και την αναζήτηση εργασίας. Δίνει ακόμα μία, εντελώς παράλογη, συνέντευξη. Ούτε αυτή καταλήγει στην πρόσληψή του, οπότε αποφασίζει να ξοδέψει όλα του τα χρήματα και ν’ αυτοκτονήσει. Γνωρίζει, όμως, μια όμορφη κοπέλα και την ερωτεύεται. Αυτή η συνάντηση αναζωπυρώνει τις ελπίδες και τις επιθυμίες του: θέλει να ζήσει, να γράψει, να είναι ευτυχισμένος. Και να συναντήσει τον Ραφαέλε Λα Κάπρια, τον λογοτεχνικό του μύθο. Αλλά ο έρωτας σκορπίζει ακόμα πιο γρήγορα τις δυνάμεις του και τα χρήματά του, κάνοντας τις επιθυμίες που ξαναβρήκε, και τις ελπίδες του για μια διαφορετική ζωή, να ξεγλιστρούν ευρώ το ευρώ.

Ο Αλέσιο Φορτζόνε αποτίει φόρο τιμής στη “Θανάσιμη πληγή” του Ραφαέλε Λα Κάπρια “ένα μυθιστόρημα για το πώς να είσαι τριάντα χρονών στη Νάπολη και να θες να δραπετεύσεις και να μην μπορείς“. Ο ήρωας του είναι λάτρης του Λα Κάπρια και μάλιστα πηγαίνει στη Ρώμη να του αφήσει κάποια διηγήματά του.

Το τρένο αναχώρησε εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Με την άκρη του ματιού μου το είδα να προχωράει, αργά αργά και μετά όλο και πιο γρήγορα, και δεν κατάλαβα τι ακριβώς, αλλά πάνω σ’ αυτό το τρένο αφήσαμε πολλά, τα πάντα, πιθανότατα όλα όσα είχαν υπάρξει και όλα όσα θα μπορούσαν να υπάρξουν, Και όλα απέδρασαν χωρίς κανείς να τα εμποδίσει, έφυγαν μαζί με το τρένο, σώα και μελαγχολικά, στοιβαγμένα και ανώνυμα, αγνώριστα το ένα πάνω στο άλλο, όλα επιμέρους κομμάτια μιας μόνο αποσκευής. Αντιληφθήκαμε αμέσως ότι τα είχαμε χάσει, αλλά μόνο αργότερα, μια εβδομάδα μετά, ένα μήνα μετά, ή μάλλον όταν αισθανθήκαμε την ανάγκη να τα χρησιμοποιήσουμε ξανά, μόνο τότε μπορέσαμε να δώσουμε ένα όνομα και μια όψη σε όλα αυτά που είχαμε χάσει. Όμως ο χρόνος, όπως το τρένο, είχε παρέλθει, είχε περάσει δίπλα μας για να φύγει μακριά. Και δεν τα ξαναβρήκαμε ποτέ πια.”

Ο Φορτζόνε λοιπόν μιλάει για μια Νάπολη πνιγηρή και γκρίζα από τη βροχή, σκοτεινή σαν τη Χιροσίμα της ομώνυμης ταινίας. (“Hiroshima mon amour”, του Αλέν Ρενέ). Και με μια γλώσσα επίμονη, δυναμική μα και τρυφερή, υπογράφει το ντεμπούτο του, ένα λαμπερό κι ενίοτε πυρετικό μυθιστόρημα ενηλικίωσης που έχει τον ρυθμό ενός αγώνα ταχύτητας μέσα στους γλυκόπικρους νόμους της ζωής.

 

 

 

Κοινοποίηση

Ημερολόγιο 2024

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, η “Κουκίδα” έφτιαξε ένα ημερολόγιο – τοίχου, ψυγείου, όπως θέλετε – εμπνευσμένο από ένα παιδικό βιβλίο. Φέτος το ημερολόγιο

Περισσότερα »

Ασυμβίβαστοι

Η Κλάουντια και ο Φραντζέσκο θα μεγαλώσουν μαζί, διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον, σε μια επαρχιακή πόλη του νότου της Ιταλίας. Και οι δύο

Περισσότερα »
Close ✕

Επιλεγμένα

Κατηγορία

Ηλικία

Κατασκευαστής

Εκδότης

Συγγραφέας

Εικονογράφηση

Τιμή