Γράφει η Ιωάννα Χατζηλία, συντονίστρια της Λέσχης Ενηλίκων της “Κουκίδας”
Tο μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη «Κορνιζωμένοι», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη, ήταν το βιβλίο που κράτησε σε εγρήγορση την Λέσχη Ανάγνωσης της Κουκίδας τον Ιούνιο. Ένα συγκλονιστικό βιβλίο, που προσεγγίζει με θάρρος, τόλμη και σπαραγμό το ειδεχθέστερο των εγκλημάτων, αυτό της παιδοκτονίας, και χωρίς άφεση αμαρτιών, φέρνει τους ήρωες της ιστορίας μπροστά στον πυρήνα της ύπαρξής τους. Υπάρχει δυνατότητα διαφυγής από το πεπρωμένο ή δεν υπάρχει καν πεπρωμένο; Η εσωτερικευμένη βία που προέρχεται από μια ατέρμονη οργή που σιγοβράζει και βρίσκει διέξοδο σε μια τραγωδία, μπορεί να δικαιολογείται από την επιθυμία για εκδίκηση; Κι αυτό που όλοι υποπτεύονται αλλά κανείς δεν τολμά να αντιμετωπίσει με τη λογική, αρκεί για να καλυφθεί από την υποκρισία; Πόσα είναι τελικά τα αθώα θύματα αυτής της ακόρεστης βίας;
Ο Στέλιος Σπούγιας, βασικός πρωταγωνιστής και θηρευτής, είναι ένας αντιήρωας, με τον τρόπο που μόνο οι αντιήρωες, οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, μπορούν να θέσουν σε κίνηση ένα έγκλημα. Ο Χρόνης, γιος και θήραμά του, θυσιάζεται από τον πατέρα, αλλά ποιο είναι το κέρδος τελικά;
Η Καρυστιάνη ψυχογραφεί σελίδα την σελίδα τον ήρωά της, σφαιρικά, εξαντλητικά, χωρίς ευκολίες ή γρήγορες απαντήσεις. Παρακολουθεί βήμα – βήμα την μεταστροφή του, τις σκέψεις του, τις δραματικές πράξεις του. Στήνει αριστοτεχνικά το ευρύτερο πλαίσιο που τον διαμορφώνει, τόσο τον ίδιο όσο και όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες και τους παραδίδει στον αναγνώστη. Αυτός μόνο, μπροστά στο «τέλειο έγκλημα», μπορεί να σταθεί και να μετρήσει τις απώλειες, να διερευνήσει την αλήθεια, να επιβεβαιώσει αισθήματα και καταστάσεις, να καταδικάσει ή να κατανοήσει∙ με μια εξοντωτική αλλά αναγκαία διαδικασία.
Απόσπασμα από το μυθιστόρημα:
«…Όλοι οι άνθρωποι λένε ψέματα στον εαυτό τους, οι πολλοί όχι συστηματικά ίσως, ένα τη φορά για το άλφα ή το βήτα ζήτημα, άντε και για το γάμα και για κανά δυο ακόμη παρακάτω, δεν παίρνουν σβάρνα όλα τα γράμματα του αλφάβητου ως το ωμέγα, όλα τα θέματα του βίου. Λίγοι όσοι δουλεύουν τον εαυτό τους εφ’ όλης της ύλης και ελάχιστοι όσοι το παραδέχονται συνειδητά, επειδή δεν έχουν το ταλέντο να κλείνουν ανοιχτές υποθέσεις ή δεν αντέχουν την αποτυχία τους στα ερωτικά, στις σχέσεις με γονείς, με τέκνα με αδέρφια, ούτε το θέατρο να το παίζουν πολιτισμένοι με τον επόμενο σύζυγο της πρώην τους, ούτε το ξεφτιλίκι να υπομένουν εργοδότες – απατεώνες ή να ψηφίζουν ότι δεν τους ενθουσιάζει πια. Εγώ; αναρωτήθηκε ο Στέλιος Σπούγιας, εγώ στον εαυτό μου τι λέω; Είχε απομακρυνθεί τόσο πολύ πια από το αρχικό σημείο όπου ξεκινάει το μακρύ ταξίδι στο ψέμα και στον αγύριστο….».
